Herrialde Katalanetako brigadaren kronika!

Irailak 2

Goizean abiatu ginen Gasteiztik, Teruel inguruan geldialdi bat egin ostean bazkaltzeko iluntzerako iritsi ginen gure lehendabiziko geldialdira: Burjassot. Bertako Bassoteko kide Mercérekin elkartu ginen eta etxe bateko giltzak utzi zizkigun laurok bertan gera gintezen. Astia genuenez, erosketa txiki bat egin eta herria ezagutzeko parada izan genuen.

 

Irailak 3

Kontaktuak eginda, kontrapartidekin hitz eginda eta programa betea, abian gara! Paternan ekin genion gure ibilbide programatuari. Memoria historikoari buruz jardun zuen hizketan bertako Macek. Hilerria eta ingurumariak bisitatu genituen berarekin, eta datu eta zifra dantza gora behera, Espainiako Gobernu errepublikazalearen aurka emandako 36ko estatu kolpearen ondorioz sortu zen gatazkan, Paterna izena odolez idazten hasi ziren. 1939an jausi zen Paterna tropa faxisten eskutan, gatazkaren hasieratik 44 bonbardaketa jaso ostean. Babesleku izandako bertako eskola eta komentuak frankismoaren kartzela bihurtu ziren, eta hala izango ziren luzaroan. Sarraski gune izango zen Paterna 1956ra arte. Bertako hobi komunez hitz egin zigun Mac kideak, eta emandako datuak oilo-ipurdia sortzeko modukoak dira. Errejistroaren arabera, gutxienez 2238 pertsona fusilatu zituzten bertako hilerriaren aldamenean dagoen tiro-zelaian. Ondoren, hilerriko hobi komunetan ehorzten zituzten, batzuetan lau eta baita bost egun ezberdinetako jendearen gorpuak pilatzeraino hobi berean. “Sakak” egiten zituzten; horrek esan nahi du, gauean joaten zirela izen zerrenda batekin, izan zitekeena seikoa edo zortzikoa, baina baita berrogei edo berrogeita hamar pertsonarainoko sakak ere. Eraildakoaken %95a gizonezkoak ziren, helduak gehienak, nahiz eta 16 urteko gazteak ere hil izan zituzten. Gaur egun 400 bat gorpu lortu dute familiei itzultzea, eta azken urteotan diputazioa eta udalak hasi dira gorpuen identifikazio prozesuan laguntzen, finantzatzen eta abar. Baina urte askoan, egin diren lanak memoria lantzen duten elkarteek eta familiek egin behar izan dituzte, autonomoki eta inolako babes instituzional eta ekonomikorik gabe.


Mac agurtu ostean, Valentziara abiatu ginen CSO L´Horta gune autogestionatua bisitatzera. Bertara ailegatzean, Omarrek, kontrapartidaren kontaktuak, harrera egin zigun eta L´Hortako funtzionamenduari buruz egin genuen berba gunearen leku desberdinak ikusten genituen heinean. Hilabetean bitan egiten diren asanblada orokorretan erabakitzen dira gai garrantzitsuenak; hala ere, hainbat lan-talde dira sail bakoitzaren arduradunak: baratza, ludoteka, entsegu lokala, bizikleta tailerra, boxeo taldea edota serigrafia tailerra. Aipatu beharra dago lantalderik gabe funtzionatzen duen doako arropa biltegia. Baratzean giro anitza arnasten zen, hainbat adinetako Benimacleteko auzokide ugari ailegatzen baitziren haien lur zatia lantzeko.


L’Horta 1989rako okupatuta bazegoen ere, eta aldi ezberdinak pasa ditu, eta ez du erabilera sozialik izan azken urteotara arte. Presentzia nabarmena hartu du gunean PAI delakoak. Azken batean Euskal Herrian ondo ezagutzen ditugun auzo “gatazkatsu eta degradatuak” nola bergizarteratzen diren, dela Gasteizko alde zaharreko PERI, dela Bilboko hainbat auzoren berriztapenak. Auzo identitateak deuseztatzea, etxebizitza eskubidea are gehiago pribatizatzea, auzo popularrak elite batzuen eskuetan jartzea, postalak sortzea auzo bizitzaren erailketa suposatzen badu ere. Urbanizazio prozesu basatiak, dinamika sozialen erauzketa errotik. Horixe suposatuko du Benimacleten dauzkaten eraikuntza asmoak gauzatzen badira. Horren aurkakotasuna artikulatzeko gunea ere bada L’Horta.


CSOtik ateratzean, Benimaclet auzoa ezagutzeko aukera izan genuen. Terra Taberna, hamaika ekimen sozial eta herrikoi egiten eta jorratzen dituen gunea, tamalez, itxita zegoen eta auzoko beste taberna batean bertako auzokideekin berba egiten egon ginen.

 

Argentina/Uruguaiko brigadaren Filtroko martxaren kronika!

Urtero bezala, Askapenako brigadako kideok Uruguain eman dugu azken astea. Hemen, Coordinadora 24 de Agostok Euskal Herriarekiko burutu den elkartasun keinu garrantzitsuenetariko baten harira izugarrizko lana egiten du: Espainiaren esku utzi nahi ziren euskal errefuxiatu politikoen eta asilo eskubidearen alde Uruguayko herria kalera atera zenekoa oroitu, eta poliziaren karga bortitzaren ondorioz, erahildako Fernando Morroni eta Roberto Facalen kasuen gaineko justizia eskatzea. Aurten 25 urte bete dira guzti hau gertatu zela, eta, Montevideon herri mugimendua kalera atera da berriro ere.

Argentina/Uruguaiko brigadaren 4. kronika: Buenos Airesen auzo boterea ezagutzen

Berriro ere Buenos Airesera itzuli eta bertan gure Argentinako egonaldiko azken egunak pasa ditugu. Egun hauetan, Cordobako esperientziari jarraituta, OLPk zein beste eragile batzuk antolatuta dauden auzo eta esperientzietara hurbildu gara. Tartean, hauteskundeen lehenengo itzulia bizitzeko aukera izan dugu. Hurrengo lerroetan ekimen desberdin hauek azalduko ditugu.

Brasilgo birgadaren azken kronika: emakume nekazariak patriarkatua errotik mozten

“Nekazarien lana ezinbestekoa da, zaindu egin behar ditugu, eurek ere lurra eta ekoizpena zaindu ditzaten, eta denok osasuntsu jan dezagun”. Hala esan genien Paulo Freire eskolako ikasleei guretzat nekazari izatea zer zen galdetu zigutenean. Nekazari izatea zerbait txarra den ustea barruraino sartuta baitago Brasilgo jendartean ere, eta horren aurka ari dira Lurrik Gabeko Nekazariak eskoletan agroekologia irakatsiz.


Nekazari izatea lan nekeza bada, imajinatu zer den nekazari eta emakume izatea; edo nekazari, emakume eta beltza; edo gehitu horri lesbiana identitatea. Sistema kapitalistaren baitan elkar gurutzatzen diren zapalkuntza sistemek zuzenean kolpatzen dute Brasilgo emakumeen eta beste zenbait kolektiboren bizitza. Hamabi orduro hiltzen dute emakume bat Brasilen, eta transexualen kolektiboa da biolentzia gehien jasaten duena gaur egun. MST horren jakitun da, eta oso argi dute egiturazko biolentzia hauek euren asentamentu eta kanpamentuetan, hau da, herritarrengan bizirik daudela. Horregatik ari dira eguneroko inurri lanean, herritarrak formatzen, eta kolektibo hauen erresistentzia antolatzen.

 

Palestinako brigada mixtoaren bigarren kronika!

Bidaian aurrera goazela, preso palestinarren egoeraren eta sionisten aparatu errepresiboaren berri izateko aukera izan dugu. Atxiloketak eta askatasuna berreskuratzeak egunero ematen direnez, ezinezkoa da uneoroko preso kopurua jakitea. Halere, gaur egun 6.000-7.000 inguruan kokatuko litzateke zenbakia garairik gogorrenean 15.000ra ere heldu izan delarik. Datu esanguratsu gisa, 1967tik aitzinera 800.000 pertsona izan dira atxilotuak, biztanleria maskulinoaren %50 noizbait atxilotua izan dela suposatzen duena.

 

Atxiloketak hiru momentu edota tokitan eman daitezke: Check pointetan, protestetan eta etxera bila joanda. Hauetako gehienak protestetan eta etxera bila joanda gauzatzen dira, betiere indarkeria handiz egiten direlarik. Esan beharra dago, atxiloketak zenbait kasutan PANek (Palestinar Autoritate Nazionalak) berak burutzen dituela, gerora atxilotua israeldarren eskuetan uzteko.

Orriak